Πριν από πολύ καιρό το σκουλήκι με είχε καλέσει να γράψω μια ιστορία με της παρακάτω λέξεις
παράξενο, γιατί, ρολόι, περπάτησα, δίκιο
και να ζητήσω από 5 φίλους να κάνουν το ίδιο. Πριν από λίγες μέρες η αχτίδα με κάλεσε σε ένα παιχνίδι να γράψω μια ιστορία και να χρησιμοποιήσω 10 ιστολογια η τα avatar τους και να τους ειδοποιήσω να κάνουν το ίδιο. Εγώ αποφάσισα να παντρέψω αυτά τα δυο άλλα όχι μονό αυτά. Είπα να κάνω την ανάρτηση link και χρησιμοποίησα αποκλειστικά τα ονόματα των blog και πιστέψτε με δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται.
Επειδή οι φίλοι είναι πολλοί πριν από κάποιο διάστημα είχα αναρτήσει το
Κήπο έφτιαξα για φίλους (click )
Δείτε το λοιπόν σαν μια συγκεντρωτική λίστα από κάποια blog που παρακολουθώ – λυπάμαι που δεν χωρούσαν περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση. Μερικά από αυτό είναι ιδιαιτέρα και θα πρότεινα μια επίσκεψη στο Rodolfo Reno για καλοφαγάδες και στον drink-o –logy( τι είναι πάλι τούτο;) Έχω βέβαια και έναν άλλο λόγο που το έκανα άλλα δεν τον μαρτυρώ σήμερα. Και όποιος δεν έχει παίξει ακόμα και θέλει ας γράψει μια ιστορία η με της λέξεις η με τα blog η και με τα δυο. Να περάσετε ένα καλό και διασκεδαστικό Σ/Κ.
Αφήστε μου ένα σχόλιο αν το παίξετε.




Έβαλα το ημερολόγιο μιας ξένης στην βιβλιοθήκη ανάμεσα από το ¨Μάτια μου¨ της Μαρίας Τζιρίτα, το Hearts of Atlantis του Steven King, το βιβλίο των ευχών του σιδερά και τα Λόγια της πλώρης του Καρκαβίτσα. Κοίταξα ασυναίσθητα το ρολόι και βγήκα στον κήπο. Είδα ότι η ντοματιές μου μεγάλωναν, μόλις είχα ρίξει θειάφι γιατί ένα σκουλίκι, underground δουλεύοντας κόντεψε να μου φάει όλες της ρίζες. Περπάτησα ως τον φράχτη γιατί έβλεπα από μακριά την mama dalton να διασχίζει τον κάμπο με της παπαρούνες και να έρχεται προς το μέρος μου, παρέα με την Λένα Μαντά. Κρατούσε στο ένα χέρι το καλαθάκι της κοκκινοσκουφίτσας και στο άλλο μια κόκκινη ομπρέλα. Η Λένα κράταγε ένα κόκκινο μπαλόνι
- Δεν σε έφαγε ο κακός λύκος; την πείραξα
- Και 'γω χαίρομαι που σε βλέπω, μου είπε χαμογελαστά.
Προχωρήσαμε και πήγαμε πίσω από το σπίτι. Κάτω από το κιόσκι η foibi που είχε φέρει edelweiss έστρωνε το τραπέζι παρέα με την ιωαννα- carino και την Ελένη Δαφνίδη. Λίγο πιο πέρα στην άκρη καθόταν ο παραμυθάς. Πάνω στην σκέπη τραγουδούσε ένας καραφλοκότσυφας.
-Καλώς τους μας υποδέχτηκαν.
- Που ήσουν τόση ώρα πάλι κηπουρέ; ρώτησε η Ελένη
-Ήταν η Ασπα online και μου έλεγε για της μικρές της και που έλεγαν τον Παπανδρέου Ομπάμα
-Από μικρό από και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, σχολίασε η foibi.
-Mama που είχες χαθεί πάλι; ρώτησα
-Είχα πάει στην Κάρυστο
-Να υποθέσω ότι ήπιες καφέ σε εκείνη την καφετέρια πάνω στο κύμα, πάνω στου ονείρου το μπαλκόνι;
-Την venceremos εννοείς, ναι πήγα.
-Εγώ είχα πάει Κρήτη είπε η Ιωάννα. Για φαγητό πήγαμε στο Άξιον εστί και για ψαρί στον Ψαρότοπο. Τι μανιτάρια είναι αυτά;
-Αμανιτης ο μυγοκτονος είπα εγώ σοβαρά είναι ένα νοστιμότατο
πιάτο. Γιατί κουνάς το κεφάλι σου δεν με πιστεύεις;
-Ξέρετε τι πειραχτήρι είναι είπε η mama. Αλήθεια πως λέγονται εκείνα τι τριαντάφυλλα;
-Sweet Rose απάντησα. Παραμυθά πάνω στον ωμό σου κάθεται ένα Μπορμπότσαλο.
-Άστο, μου λέει παραμύθια
-Ναι ξέχασα ότι μιλάς με τα ζώα. Της προάλλες μου έλεγε πως άκουγε χελωνοκουβεντες και πως μπορούσε να διαβάσει της σκέψεις ενός σκορπιού.

Γελάσαμε καλοπροαίρετα. Έβαλα ένα cd να παίζει ηταν ένα καινούργιο συγκρότημα Gi Gaga Kouni Beli λεγόταν και τραγουδούσαν το Show must go on.
- Είχες και γενέθλια είπε η κουτσομπόλα mama
-Έγινα 50! Ε και.
- Και; Γλυκό;
- Δίκιο έχει, είπαν οι υπόλοιποι, που είναι το γλυκό;
- Άμπρα κατάμπρα είπα και εμφάνισα από το πουθενά ένα κέικ μπανάνας. Είναι από τον Rodolfo Reno.
- Καταπληκτικό, όπως και τα ποτά σου κηπουρέ.
-Χάρη στον φίλο μου τον Θάνο τον drink-o –logyy.


-Αυτός δεν φτιάχνει και τα ιστορικά μιλκσεΐκ;
-Όχι αυτά τα φτιάχνει μια Κύπρια.
-Κοιτα τι ζωγράφισε η κόρη μου, είπε η mama και μας έδειξε μια ζωγραφιά με τον Σκρουτζ. Jk έγραφε επάνω. Είναι για τον καινούργιο της φίλο, πρόσθεσε.
Περνούσαμε ένα πολύ ωραίο απόγευμα, με καλή παρέα και καλή διάθεση. Κάναμε πολύχρωμα όνειρα, και ηταν σαν να ακούγαμε μουσική από έναν Βιολιστή στη στέγη.
- Παράξενο που η artanis αποφάσισε να ξενιτευτεί, να φύγει από τον Κολινδρό, είπε η Λένα
- Απουρω και γω άλλα τι να κάνεις, ας είναι καλά στην Νέα Ζηλανδία.
- Να ‘μαι και ‘γω είπε η Θεία –Λένα πλησιάζοντας. Τι λέτε;
-Συζητάμε περί άνεμων και υδάτων.
-Κηπουρέ πολλές γυναίκες βλέπω
-Τι να κάνω παραμυθά έτυχε. Ξέρεις τι θα έλεγε η Ιφιγένεια αν ηταν εδώ
- Ναι και ο Θεός είναι γυναίκα.

Βράδιαζε, just another star in the websky, έκανε την εμφάνιση του. Σκέψεις, σκέψεις τριγυρνούσαν στο μυαλό μου.
-Νίκο θα μας πεις ένα παραμύθι; ρώτησα.
Χαμογέλασε και άρχισε
-Πράσινη κλωστή δεμένη....
-Κοκκινη κλωστή δεμενη τον διέκοψα
- Σώπα ‘συ ξέρω εγώ...

Ο θάνατος σου πάει πολύ σκέφτηκε Εκείνος, και μας επιφύλαξε μια δυσάρεστη έκπληξη. Και αν το αναφέρω εδώ είναι για να μην κάνουμε το ίδιο λάθος. Ένα συνηθισμένο σε αρκετούς από εμάς μας γεγονός όπως είναι η αλλαγή μιας λάμπας μας στέρησε από ένα φίλο. Δεν ξέρουμε αν γλίστρησε, τον χτύπησε το ρεύμα, σημασία έχει ότι έπεσε με το κεφάλι από ύψος 2 σκαλοπατιών και υπέκυψε από σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Ας προσέχουμε λοιπόν.

Είναι από τις φορές που δεν θες να σηκώσεις το τηλ. έτσι από διαίσθηση. Δεν μπορείς όμως να κάνεις αλλιώς. Και από την άλλη άκρη δεν χρειάζεται να σου πουν πολλά. Ακόμα και η καλησπέρα που λέγεται σε βεβαιώνει πως δεν θα ακούσεις ευχάριστα νέα. Έτσι έγινε και τα ξημερώματα του Σαββάτου όταν μάθαμε πως ο πατέρας της συντρόφου μου είχε ξεκινήσει για το ταξίδι χωρίς γυρισμό. Εδώ ένα μικρό tribute για εκείνον που έφυγε.




Συναντηθήκαμε τυχαία. Για την ακρίβεια πέσαμε επάνω του. Κοιταχτήκαμε αμήχανα αλλά πριν υπάρξει ένταση άπλωσα το χέρι μου και του συστήθηκα. Αυτό έσπασε κάπως τον πάγο. Την επόμενη στιγμή μετά από μια όχι και τόσο θέρμη απάντηση εκ μέρους του μας ζήτησε να τον ακολουθήσουμε να κάτσουμε κάπου να γνωριστούμε και να συζητήσουμε.
Ήταν κάπου στις αρχές τις δεκαετίας του 80 όταν είχα πάει κρυφά να δω την μετέπειτα γυναίκα στην επαρχιακή πόλη που έμενε. Δούλευε και έμενε μόνη της ενώ συνήθως τα Σαββατοκύριακα πήγαινε στους γονείς της στο χωρίο. Εκείνο το σ/κ δεν πήγε μείναμε μαζί στην μικρή γκαρσονιέρα που είχε και περάσαμε πολύ ωραία μέχρι που πέσαμε πάνω στον μέλλοντα πεθερό μου. Τα πράγματα τότε δεν ήταν τόσο άπλα όπως είναι τώρα. Στην επαρχία είναι ακόμα λίγο δύσκολα. Γαμπροί και νύφες επιλέγονταν – και επιλέγονται – από τους γονείς. Γάμος χωρίς προξενητάδες δεν γινόταν. Πιο πιθανό ήταν να κυκλοφορούσε εξωγήινος στο δρόμο πάρα να κυκλοφορεί ελευθέρα μια κοπέλα με το αγόρι της.
Εμείς με την κηπουρίνα τα είχαμε συμφωνημένα βέβαια, πράγμα που το είπαμε το ίδιο βράδι στον πεθερό μου. Τώρα για να πούμε και του στραβού το δίκιο αν ερχόταν κάποιος σήμερα και μου λέγε ¨ξέρω την κόρη σου 10 μέρες και θέλουμε να παντρευτούμε¨ μάλλον σουίτα σε Δαφνί μεριά θα του έλεγα να κλείσει. Και βέβαια δεν βοήθησε το γεγονός όταν με ρώτησε από πού είμαι και του είπα ¨Πειραιά¨. Η άποψη του τότε για μας ήταν Πειραιώτης= μάγκας κι αλανιάρης.
Δεν μπορώ να πω ότι μας έκανε την ζωή εύκολη. Είχε μάθει, τον είχαν μάθει, ο πατέρας είναι ο αφέντης του σπιτιού και έτσι λειτουργούσε. Έδινε και το βρακί του για τα παιδιά του από την άλλη ήθελε να ξέρει και να εγκρίνει κάθε κίνηση και κάθε έξοδο. Δεν ήμασταν πάντα στα καλύτερα μας. Η τελευταία μας διαφωνία ήταν όταν πήρα υπολογιστή και το πόσες ώρες ασχολούμαι μα αυτόν. Δεν του άρεσε καθόλου όταν του είπα ότι αφού έχω φροντίσει την οικογένεια μου και δεν τους λείπει κάτι, έχω δικαίωμα τον ελεύθερο μου χρόνο να τον διαθέτω όπως νομίζω εγώ. Μου πήρε και εμένα αρκετό καιρό για να μπορέσω να καθορίσω τα όρια της ζωής του καθενός μας, όταν το έκανα όμως ελευθερωθήκαμε και οι δυο. Και δεν ήξερα τι να του πω, όταν στη τελευταία μας συνάντηση πριν ένα μήνα με ευχαρίστησε που προσέχω ακόμα και σήμερα την κόρη του. Που τον είχα πάρει μαζί μου σε ταξίδια και διακοπές Κανείς μας δεν είναι τέλειος και εκείνος ήθελε να μας φροντίζει συνεχεία αρκετές φορές με λάθος τρόπο αλλά δεν είχε μάθει πότε του άλλον.

Το ότι μαζεύτηκε όλο τον χωρίο για να τον συνοδέψει λέει πολλά. Ακόμα και το ότι έφυγε ψυχοσάββατο, με πολύ καλό καιρό και με έναν ολόλαμπρο ήλιο ενώ την άλλη μέρα έριξε 20 πόντους χιόνι .
Δεν έχω να πω κάτι άλλο πέρα ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εκείνον, για αυτά που μας πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια και σε όλους τους φίλους που παρ’ όλο που δεν τον ήξεραν με συλλυπήθηκαν ήδη. Μακάρι όταν ταξιδέψουμε και εμείς να μας πουν καλό κατευόδιο.
Δεν είναι πανηγυριώτικη η ανάρτηση. Σας εύχομαι όμως καλό τριήμερο και καλή σαρακοστή.

Αυτό αφιερώνεται, μια και ήταν άνθρωπος της εκκλησίας και ψάλτης, σε εκείνον.

( Την εικόνα την βρήκα εδώ και ευχαριστώ )

Όόόόχι δεν είναι το ελικόπτερο που έγινε η απόδραση, είναι αυτό με το οποίο έφυγαν μέσα σε μια νύχτα 10 αναγνώστες μου. Ναι ξέρω το κακό είναι γενικό- να λείψω μια φόρα και να μην γίνει χαμός. Απλά θέλω να ξέρετε ότι η διακοπή από αναγνώστης σας δεν είναι δική μου. Προσπαθώ να κάνω εγγραφή σε όσους είναι αναγνώστες μου άλλα και εκεί αντιμετωπίζω πρόβλημα. Ελπίζω ότι σύντομα θα λυθούν τα προβλήματα.Υπάρχει μια εξήγηση στην Ασπα. Υπάρχουν και χειρότερα όπως αυτό που έπαθε ο φίλος ο MOLEMOU. Για περισσότερες πληροφορίες ρίξτε μια ματιά στην Ματα και οπωσδήποτε στον φίλο Νίκο. Θα πάρει λίγο καιρό να ξαναγίνω αναγνώστης σας γιατί είσαστε πολλοί με λίγη υπομονή όλα θα γίνουν.

Καλημέρα και καλή Κυριακή. Μια ξαφνική αναχώρηση από την Αθήνα ήταν ο λόγος που δεν απάντησα στα προηγούμενα σχόλια σας. Την ανάρτηση την κάνω από ξένο Η/Υ . Είχαμε μια απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου και όλοι γνωρίζουμε ότι τέτοιες καταστάσεις δεν είναι εύκολες. Θα τα πούμε όσο γίνεται πιο σύντομα. Να είστε καλά.